Tijdens een Open Space-bijeenkomst kun je meedenken en praten over de kwaliteit van het onderwijs aan de TU/e. De vragen die centraal staan zijn: Wat vind jij belangrijk? Wat moeten we doen om de kwaliteitsontwikkeling van ons onderwijs levend te houden?

Het programma van de bijeenkomst ziet er als volgt uit:

08:30u – 09:00u: Inloop en registratie
09:00u – 12:00u: Open Space
12:00u – 12:30u: Afronding Open Space
12:30u – 13:00u: Lunch

Op de pagina van Instellingstoets kwaliteitszorg onderwijs vind je meer informatie over de toets en kun je je aanmelden voor de Open Space Onderwijskwaliteit.

Actuelere voorbeelden: “Ik voorzie dat Google Glass behoorlijk wat effect zal hebben. Dat kan positief zijn. Bijvoorbeeld als je vergeetachtig bent en de bril je aan iemands verjaardag herinnert. Maar welke gevolgen heeft het voor hoe we met elkaar omgaan? En de overheid ziet ict als dé oplossing voor ouderen. Maar weten ze ook wat voor effect dat heeft op opa en oma? Worden ze niet steeds eenzamer?”Over de sociale media: “Mensen hebben ik-weet-niet-hoeveel vrienden op Facebook. Maar wie van die zogenaamde vrienden komt je een kopje soep brengen als je ziek bent?”

Hij vervolgt: “En ja, er is wel aandacht voor deze onderwerpen, in bijvoorbeeld de communicatiewetenschap of filosofie. Maar de psychologie houdt weinig rekening met het belang van technologie. En áls de combinatie met technologie er al is, dan gaat het over de manier waarop je technologie kunt inzetten binnen de psychologie. Denk aan technologie om hersenscans mee te maken. Of aan de inzet van virtual reality in de behandeling van angststoornissen.” Enigszins chargerend -zoals hij zelf aangeeft- bestempelt de hoogleraar de studie van de combinatie van psychologie met technologie als ‘Psychologie 2.0’. Tevens de titel van zijn intreerede: Psychology 2.0: Towards a new science of mind and technology. Waarmee hij wil zeggen dat de psychologie zich moet uitbreiden en moet kijken naar de wisselwerking tussen psychologie en technologie.

Volgens IJsselsteijn is Eindhoven tamelijk uniek met de integratie van technologie binnen de psychologie. Zowel in Nederland, als ook wereldwijd. “Ik ben blij met onze major Psychology and Technology, waar we met z’n allen hard aan hebben getrokken. Ik vind het belangrijk dat de nieuwe generatie studenten ook nadenkt over de invloed die technieken en technologische veranderingen kunnen hebben op de samenleving. Bovendien, technologie is óók een maatschappelijk probleem oplossen. Of het nu gaat om vergrijzing, energiebesparing of het fileprobleem - je moet wetmatigheden in menselijk denken en gedrag meenemen voor je tot effectieve en werkbare oplossingen kunt komen.”

De studie naar technologische veranderingen binnen de psychologie is een breed onderzoeksterrein. Daarbinnen heeft IJsselsteijn zelf enkele aandachtsgebieden bij Human Technology Interaction bij de faculteit IE&IS. “Ik ben onder meer geïnteresseerd in de methodologie. Het is de kunst om je onderzoek aan de ene kant zo gecontroleerd mogelijk uit te voeren, en daar is een lab meestal het meest geschikt voor. Anderzijds wil je zo dicht mogelijk in de realiteit, dus in het veld, staan. Je wil een reële situatie nabootsen en tegelijkertijd de variabelen kunnen controleren. Hoe pak je dat aan?”
Volgens IJsselsteijn is er nog heel wat werk aan de winkel. Maar hij is ervan overtuigd dat “technologische veranderingen grotendeels bepalend zullen zijn voor de toekomst van de psychologie”.

Wijnand IJsselsteijn spreekt zijn intreerede op 17 mei om 16.00 uit in de Blauwe Zaal van het Auditorium.

Bron: Cursor

Op zondag staat de klassieke gitaar centraal. Hoogtepunt van het programma die dag is het gitaarorkest (vanaf drie uur ’s middags), waarvoor 125 gitaristen uit Eindhoven en omgeving de krachten bundelen. De muzikanten begeleiden solo-flamencogitarist Maurice Leenaars en brengen samen een mediterraan getint programma, onder leiding van dirigent Peter Constant. Op het programma staan onder andere 'Popular Andaluz' van A. Pilsl, 'Inspiration,' van de Gipsy Kings en het traditionele 'El Vito'.
Tien van de gitaristen gaven half maart, tijdens de lanceringsborrel voor onder anderen deelnemers en sponsoren, al een voorproefje op het concert.

Daarnaast is er op zondag muziek van onder andere de Eindhovense studentenvereniging Tuna Ciudad de Luz en gitarist Emiel van Dijk en is er een demonstratie flamencodans.

Het is de vierde editie van Muziek op de Dommel.

Het bijwonen van alle optredens is gratis. Kijk hier voor het complete programma. Wie als vrijwilliger de handen uit de mouwen wil steken voorafgaand of tijdens het evenement, kan contact opnemen met de organisatie.

Bron: Cursor

Hans Niemantsverdriet is aan de TU/e onlangs benoemd tot Dean van de Graduate School. Onder deze 'school' valt al het post-bacheloronderwijs, waaronder de masteropleidingen, de promotietrajecten en de ontwerpersopleidingen. Van die laatstgenoemde opleidingen, die aangeboden worden in Eindhoven, Delft en Twente en die vallen onder het Stan Ackermans Institute, is hij al sinds december vorig jaar directeur.

Bron: Cursor

It’s an astronomical sum of money, especially in these financially dire times. “As a scientist, I don’t focus on the economic situation, but on whether or not it’s technically feasible to arrange a system using the specific characteristics of those renewable sources. The high investments are the result of the fickle nature of sun and wind, requiring backup systems and networks that can help out during peaks in energy consumption. It’s something we’re researching a lot right now: couldn’t this be more efficient, using smart grids, more control, more financial incentives, etc.”

“Network stability and supply guarantees are important aspects, too, aspects that electricity transmission operators and producers and suppliers of energy debate about. When there’s no wind – and half the time there isn’t any – or when the sun doesn’t shine, the operator wants a backup plan. In case of strong winds and bright sunny days, conventional power stations have to be able to switch back. Right now, the Netherlands are faced with major overcapacity, but the operators don’t like energy producers closing gas or coal plants, because that would be detrimental to supply guarantees and stability. In turn, producers feel the government should compensate them for keeping those plants up and running. This financial jousting between these companies and the government has been going on for several years now. But it’s a global discussion, really.”

One thing Kling is genuinely excited about, are ‘energy cooperations’. “These are groups of individuals and companies that want to produce their own energy, either for mutual exchange or to offer to others. You could say they’re modern-day versions of antennae associations. But because all these households own their own homes, the government isn’t ready to OK their plans just like that. They probably fear losing tax money. For now, only companies located at industrial areas, or institutions like TU/e are allowed to. I expect the law to be adjusted within five years. I think by then, there’s a distributed solution with local incentives to control supply and demand, something a country like Germany doesn’t fuss about as much, for example. But even then a reliable transportation and distribution network will be necessary.”

Source: Cursor

“Het interdisciplinair onderzoek naar innovatieve lichtoplossingen van ILI heeft al sterke onderzoekslijnen naar de effecten van licht op veiligheidsbeleving en naar de effecten van licht op concentratie, vitaliteit en gezondheid ”, zegt dr. Yvonne de Kort. “Met de NWO-subsidie luiden we een nieuwe belangrijke onderzoekslijn in naar de sociale effecten van licht onder de naam ‘De-escalatie project’."

"Steeds vaker berichten de media over escalerend gedrag, vaak gepaard gaand met verbale of fysieke agressie. Gedrag van mensen kan escaleren op allerlei plaatsen: op straat, in uitgaansgebieden, bij servicedesks, sociale diensten, huisartsposten, op locaties waar hulpverleners noodsituaties het hoofd bieden, in gevangenissen, in de psychiatrie. Verschillend als deze contexten zijn, ze hebben een aantal belangrijke kenmerken gemeen. Ten eerste is gedragsescalatie ongewenst en kan het leiden tot gevaarlijke situaties, ten tweede is er zelden een deskundige mediator voorhanden om de escalatie te ontzenuwen. Het De-escalatie-project probeert hiervoor een oplossing aan te dragen", aldus De Kort.

Eerst test ILI in gecontroleerde laboratoriumomgevingen en het is de bedoeling om daarna 'het veld' in te gaan. Er wordt onderzocht in de openbare ruimte, met grote groepen mensen. Dat gebeurt op het Stratumseind. En er wordt onderzocht op individueel niveau op de gesloten afdeling van de psychiatrie  in samenwerking met de Gemeentelijke Gezondheidszorg Eindhoven.

Podiumakoestiek
Het andere TU/e-onderzoek dat gehonoreerd is door NWO, is naar akoestisch comfort voor muzikanten. Remy Wenmaekers, die door de subsidie vier jaar als embedded researcher onderzoek naar akoestisch comfort kan gaan doen, noemt het rekening houden met een goede podiumomgeving bij het ontwerpen van concertzalen een akoestische uitdaging. “De akoestiek werd de afgelopen eeuwen alleen bekeken vanuit het perspectief van de luisteraar in de zaal. Recentelijk wordt echter ook het belang ingezien van een goede akoestiek voor de musici op het podium. Een goede podiumakoestiek is belangrijk voor het bevorderen van samenspel maar ook voor het vermijden van gehoorschade veroorzaakt door te hoge geluidniveaus."

Tot 74% van de professionele musici heeft last van gehoorproblemen: een groot gezondheidsprobleem. Echter, tot dusver zijn weinig bouwkundige oplossingen succesvol gebleken in het voorkomen van gehoorschade bij de musici waarbij tegelijkertijd de samenspelcondities verbeteren. Bovendien blijkt er een lage correlatie te zijn tussen objectieve grootheden en de subjectieve beoordeling van de podiumakoestiek. Er is meer onderzoek nodig om beter inzicht te krijgen in de eisen die musici stellen aan het akoestisch comfort op het podium.”

Het eindresultaat van dit project zal bestaan uit een nieuwe meet- en rekenmethode maar ook uit richtlijnen die gebruikt kunnen worden door onderzoekers en ingenieurs bij het ontwerpen van een podiumomgeving. Met de 170.000 euro die Building Acoustics ontvangt van NWO kan ze een orkest van 80 dummy-orkestleden aanschaffen dat tijdens metingen op podia het orkest zal simuleren. De bijdrage van de consortiumpartners Muziekgebouw Eindhoven, Muziektheater Amsterdam en Parktheater Eindhoven is onder andere het ter beschikking stellen van hun theater- en concertzalen voor het onderzoek.

De projecten die financiering krijgen hebben een looptijd van minimaal zes maanden en maximaal vijf jaar. Binnen deze onderzoeken werken wetenschappers uit kennisinstellingen samen met private en publieke partners. NWO deelde in totaal 7,7 miljoen subsidies uit voor 21 projecten naar onderzoek in de creatieve industrie.

Bron: Cursor

Automotivestudent Tim Gerth vindt het geweldig dat bekende topsporters interesse tonen in TU/ecomotive. “We zijn op dit moment hard bezig met de laatste voorbereidingen voor de Shell Eco-marathon. We hebben goede tips van Henk en Marianne gekregen over hoe je een ultieme topprestatie kunt neerzetten. Zij wisten trouwens vrij goed hoe je zo energiezuinig mogelijk kan rijden, maar ik denk dat wij ze nog wat handige tips hebben kunnen geven. Zo is het bijvoorbeeld belangrijk om goed om je heen te kijken, zodat je tijdig kunt anticiperen op je medeweggebruikers.”

Marianne: “Zowel Henk als ik weet als ex-topsporters wat er nodig is om een topprestatie neer te zetten. Daarbij is het vooral belangrijk om je krachten te verdelen en slim om te gaan met je energie. Het is een uitdaging om deze kennis toe te passen in deze competitie met mijn man. Het bezoek aan het TU/ecomotive team heeft ons in ieder geval veel nieuwe tips opgeleverd die we tijdens de rit kunnen toepassen.”

Het bezoek van Henk en Marianne Timmer aan de TU Eindhoven is onderdeel van de Shell FuelSave Driving Challenge. Tijdens deze sportieve uitdaging strijden ze tegen elkaar om zo zuinig mogelijk te rijden. In twee dagen zullen zij vijf provincies bezoeken en een afstand van ongeveer 500 kilometer afleggen met een zo laag mogelijk brandstofverbruik. Op 7 mei sluiten ze hun reis af in Rotterdam, waar de winnaar bekend gemaakt zal worden.

Tijdens de Shell Eco-marathon, die van 15 t/m 19 mei plaatsvindt, nemen meer dan 3.000 studenten uit 24 landen het tegen elkaar op met hun zelfgebouwde auto’s.

Bron: Cursor

Feijs opent een venster met de code en past een parameter aan. “Dit levert een compositie op met iets meer detail. Je zult zien dat de computer ook iets langer bezig is met tekenen.” Hij is niet tot het uiterste gegaan om het programma zo snel mogelijk te laten lopen, vertelt de hoogleraar Designed Intelligence. Dat heeft als voordeel dat het wordingsproces van de compositie zich ‘realtime’ voor je ogen voltrekt. Het levert een boeiend schouwspel op.

De relatie tussen abstracte kunst en informatica fascineert Feijs al geruime tijd. Na zijn afstuderen als elektrotechnisch ingenieur werkte hij lang bij Philips aan informaticagerelateerde projecten voordat hij eind vorige eeuw terugkeerde naar de TU/e. Toen hij nog bij Philips werkte, hield hij zich in zijn vrije uren al bezig met het ‘programmeren’ van abstracte kunstwerken. In de jaren negentig verdiepte hij zich in wat een Mondriaan tot een Mondriaan maakt. “Als je een abstract werk in computercode kunt vatten, dan heb je iets geleerd over de essentie van het kunstwerk. Je zou de code kunnen zien als het DNA van het schilderij.”

“Je kunt een schilderij natuurlijk opdelen in pixels en opslaan als een bitmap van een paar megabyte”, doceert Feijs, die afstudeerde in de informatietheorie, “maar het kan ook met een handvol bits, die je vertellen waar een lijn loopt en waar een vlak ligt met een bepaalde kleur.” De kunst is om met zo weinig mogelijk code toch het volledige schilderij te beschrijven. En dan niet een exacte replica van de Victory Boogie Woogie (dat zou te eenvoudig zijn en niet zo leerzaam), maar een eigen compositie die qua eigenschappen zoveel mogelijk lijkt op die Mondriaan. “Eigenlijk wil je weten hoeveel informatie zo’n compositie bevat. Volgens de informatietheorie van Kolmogorov is de lengte van het programma dat je nodig hebt om een werk te beschrijven een maat voor de hoeveelheid informatie.”

Over de ontwikkeling in het werk van Mondriaan zijn boeken vol geschreven, waarvan een flink deel aanwezig op de werkkamer van Feijs. “Mondriaan ging steeds verder in het stukmaken van de figuratie. Hij schilderde telkens dezelfde objecten, zoals bomen en kerken, maar die werden steeds abstracter. Doorbeelding wordt dat genoemd.” Niets mocht meer doen denken aan de ‘echte wereld’. Op een gegeven moment verwerkte Mondriaan alleen nog maar rechthoeken en horizontale en verticale lijnen in zijn composities, in de primaire kleuren en zwart, wit en grijs. “Om alle spanning uit de compositie te halen, gebruikte hij zelfs geen schuine lijnen meer.”

Een van de uitdagingen van het nabootsen van Mondriaan is het creëren van de illusie van een rooster, zonder uit te gaan van een vooraf aangebrachte structuur. De oplossing die Feijs hiervoor vond bestaat uit het willekeurig plaatsen van groeikernen (met een randomgenerator), die vervolgens uitgroeien tot lijnen. “Op die manier krijg je op een organische manier toch het beoogde roostereffect.”

Het dichtgroeien van het canvas met lijnen en vlakken doet denken aan een biologisch proces, zoals het ontstaan van bacteriekolonies in een petrischaaltje. De natuur was dan ook een inspiratiebron voor de hoogleraar. Hij heeft zelfs nog geprobeerd om via een zogeheten genetisch algoritme tot de mooiste Victory Boogie Woogie te komen. “Ik kruiste daarvoor de helft van de eigenschappen van een schilderij met de helft van een andere. Uit de nakomelingen selecteerde ik vervolgens de beste, die ik weer met elkaar kruiste. Helaas voltrekt evolutie zich over vele generaties, en moest ik zelf de rol van ecologische niche spelen en voor de natuurlijke selectie zorgen. Na een aantal avonden had ik daar genoeg van. Het kostte gewoon te veel tijd.”

Ook zonder de helpende hand van de evolutie was Feijs erin geslaagd om tot heel aardige varianten te komen van verschillende Mondriaans. Over zijn programma publiceerde hij onder meer in Leonardo, een academisch tijdschrift voor toepassing van wetenschap en techniek op beeldende kunst en muziek. Daarnaast maakte hij het programmeren van abstracte kunst onderdeel van het assignment ‘Creative Programming’, dat hij met collega’s verzorgt voor studenten van zijn faculteit Industrial Design en het Bachelor College. “Dit project verbindt onze competenties ‘integrating technology’ en ‘social-cultural awareness’. De studenten zijn ook altijd erg enthousiast over dit vak.”

Nooit waagde Feijs zich aan de Boogie Woogies (behalve de Victory maakte Mondriaan ook een Broadway Boogie Woogie). Totdat het Gemeentemuseum in Den Haag, dat ’s werelds mooiste collectie Mondriaans heeft hangen -waaronder de Victory Boogie Woogie-, een prijsvraag uitschreef. Feijs zag hierin een mooie gelegenheid om feedback te krijgen van experts. “In de jury zaten onder meer drie mensen die zelf al sinds de jaren zestig dit soort generatieve kunst maken, en ook twee Mondriaanexperts die in het Gemeentemuseum het ontstaansproces van de Victory Boogie Woogie met röntgen en chemische technieken proberen te ontrafelen.”

Dus zette Feijs zich eerder dit jaar weer aan het programmeren. Eerst zette hij zijn tanden in de iets eenvoudigere Broadway Boogie Woogie. “Toen dat aardig bleek te lukken, had ik voldoende vertrouwen om ook met de Victory aan de slag te gaan.”

Het begrip recursie speelt een essentiële rol in Feijs’ aanpak. Dit in de informatica alomtegenwoordige begrip is in de buitenwereld waarschijnlijk het bekendst als het ‘Droste-effect’, afgeleid van de ouderwetse cacaoblikken met een afbeelding van een dame van een Droste-blik op een dienblad, waarop een dame zichtbaar is met een Droste-blik op een dienblad, waarop... etc. In computerprogramma’s betekent recursie simpelweg dat een functie (een stukje code dat een bepaalde opdracht uitvoert) zichzelf aanroept.

Voor de Victory Boogie Woogie programmeerde Feijs de invulling van de minicanvasjes -de vlakken die zelf ook weer zijn opgedeeld in vlakken- alsof het schilderijen op zich zijn. Of preciezer: elk element van de compositie (de basisblokjes -atomen-, lijnen, vlakken, minicanvasjes en het volledige canvas) is op vergelijkbare manier beschreven in het programma. “Ze erven van dezelfde klasse”, zo formuleert Feijs het. Hij profiteerde daarmee van een vorm van recursie die op natuurlijke wijze aanwezig is in de compositie.

“Helaas heeft de computer geen gevoel voor balans en schoonheid. De beste Victory’s maakt mijn programma daarom als ik de recursie ietsje verder doorvoer dan in het origineel. Het nadeel is dat de compositie dan eigenlijk te veel detail krijgt, maar het vergroot wel de statistische kans dat het programma een compositie genereert die mooi in balans is.”

Voor de wedstrijd selecteerde Feijs een van de beter gelukte Victory’s en stuurde die vergezeld van een uitleg over zijn aanpak naar het Gemeentemuseum. De jury was enthousiast, met als resultaat dat zijn inzending nu levensgroot in zijn werkkamer in het Hoofdgebouw staat. Belangrijker is echter dat het Gemeentemuseum een filmpje liet maken waarin elementen van de compositie verbonden worden aan stukjes programmeercode. Deze film wordt naast de originele Victory Boogie Woogie vertoond. “Dat vind ik een zeer toepasselijke en eigentijdse aanpak. En het is natuurlijk ook een grote eer.”

Bron: Cursor

Joël: “Ik was aanvankelijk niet zo heel fanatiek, tot de wedstrijd echt begon. Ik probeer mezelf nu vooral via Facebook onder de aandacht te brengen en via WhatsApp-groepjes.” Joël heeft meer dan zeshonderd vrienden op Facebook. Over de concurrentie: “Het zijn allemaal heel sociale mensen, met ook veel vrienden op Facebook. De concurrentie is dus sterk.”

De uiteindelijke winnaar wordt begin juni bekendgemaakt. Overigens is de wedstrijd al eerder door een TU/e-student gewonnen. Tezontl Rosario mocht zich in 2007 Student van het Jaar noemen.

Hier vind je het profiel van Joël en kun je op hem stemmen.

Bron: Cursor

Volgens Boers heeft de zeskoppige werkgroep die sinds vorig jaar bezig was met het uitwerken van een mobiliteitsplan, half maart een plan opgeleverd dat niet concreet genoeg was. "Naar aanleiding daarvan is besloten om de verantwoordelijkheid voor het plan toe te wijzen aan de diensthoofden van Huisvesting, Personeelszaken en Interne Zaken", aldus Boers. "Ik ben er sinds half april de kartrekker van. Deze week spreek ik nog met mijn collega's van de twee andere diensten en gaan we zo snel mogelijk een werkgroep formeren waar alle benodigde specialismen in aanwezig zijn. De volgende stap is dan het vaststellen van een tijdspad en een aanzet tot een voorlopig plan. Dat zal er voor de zomervakantie moeten liggen. Ik ben voorstander om daar het model van de EUR als leidraad voor te gebruiken. Hun situatie vind ik zeer goed te vergelijken met die van ons." 

De eerste versie van het EUR-mobiliteitsplan werd in maart 2011 opgeleverd en de Rotterdamse universiteit heeft meer dan twee jaar de tijd genomen om het plan door de universiteitsraad te loodsen, het aan te passen, het te communiceren binnen de instelling en in te voeren. Boers prijst de zorgvuldigheid die daarbij in acht genomen is. "Er zijn zeer veel aspecten waar naar gekeken moet worden en die bijvoorbeeld ook in arbeidsvoorwaarden moeten worden uitgewerkt. Voor de bekostiging van het mobiliteitsbeleid, zoals bijvoorbeeld voor het verstrekken van OV-trajectkaarten of voor de bouw van een parkeergarage, zou een mobiliteitsfonds opgericht kunnen worden, dat gevuld wordt met de parkeergelden van zowel de eigen medewerkers als met middelen die worden ingebracht door andere partijen op de campus, waar overeenkomsten mee worden afgesloten. Daarbij gaat het bijvoorbeeld om TNO, Fontys en het nieuwe FOM-instituut DIFFER."

Boers kan op dit moment niet niet zeggen of en waar mogelijk een parkeergarage op het terrein zou komen. "In een eerder stadium is al wel opgemerkt dat parkeren in een gebouwde omgeving noodzakelijk zal zijn omdat de komende jaren steeds meer gewone parkeerplaatsen zullen wegvallen. Maar concreet is daar verder nog niets over besloten."

Een eerder genoemde deadline voor de invoering van het betaald parkeren op 1 januari 2014 lijkt Boers "niet erg realistisch. Ik kan op dit moment echt niet zeggen wanneer het op z'n vroegst wel zou kunnen. Dat is iets waar we ook nog met het College van Bestuur over moeten overleggen."

Bron: Cursor