'SOH19

Locatie: Naast Vertigo

In de periode van 2001 tot en met 2006 ontwikkelt kunstenaar Alex Vermeulen samen met studenten van de faculteit Technische Natuurkunde een kunstwerk op het universiteitsterrein.

In een vijver van 1800 m² drijven 88 zwarte kunststof eieren, elk uitgerust met een zonnepaneel. Het vermogen dat deze panelen tezamen leveren is dus afhankelijk van lichtopbrengst en wordt gebruikt om een groot magneetveld op te wekken. Dit magneetveld op zijn beurt leviteert een sculptuur in de koepel in het midden van de vijver. Hiermee wordt de hoogte waarop deze grote sculptuur zweeft dus een direct resultaat van de elementen. Het vermogen uit de zonnepanelen wordt immers bepaald door de zon (het element vuur), maar ook door de wind (lucht) en de golfslag (water) die invloed hebben op de oriëntatie van de zonnepanelen. Het element aarde kan teruggevonden worden in de zonnepanelen zelf die net als zand vooral het chemische element silicium bevatten.

Het kunstwerk is als geheel zelfvoorzienend wat betreft energie. 's Nachts zal de grote sculptuur onder de waterspiegel verdwijnen en midden op een zomerse dag zal het op een hoogte van drie meter statig op en neer wiebelen. Hiermee wordt direct de kracht van duurzame energieopwekking uit zonlicht duidelijk.

De gladde zwarte eieren vormen een motief in het werk van Vermeulen en staan symbool voor creatie en het leven zelf. In dit geval moeten de eieren gezamenlijk de energie opbrengen die de grote sculptuur tevoorschijn laten komen en laten zweven. Een soort levenscyclus die zich elke dag zal herhalen. Gelegen op een zeer zichtbare locatie voor op de TU/e-campus zal het kunstwerk een grote uitstraling hebben naar alle bewoners van de stad. Dit terrein (het Dommeldal) is een technologisch centrum gelegen in een mooi natuurgebied en wordt geheel heringericht als wandelgebied voor de gehele stad. Dit kunstwerk vormt daarin een krachtig beeld van het samengaan van techniek, duurzaamheid en kunst en bewijst dat techniek wel degelijk leuk kan zijn en duurzame energie wel degelijk een goed alternatief biedt.

In juli 2010 spat de perspex capsule ’s morgens plots, spontaan uit elkaar. Momenteel wordt er in overleg met de kunstenaar gekeken naar een duurzame oplossing. 

Zie ook: www.syndicaat.org

http://www.trouw.nl/tr/nl/5009/Archief/archief/article/detail/2746378/1999/04/15/Alex-Vermeulen-onderzoekt-het-stadsleven.dhtml

http://www.beeldeninzwolle.nl/Default.aspx?tabid=1284&contentid=160&A08_VW_2979=Details